Karmakarışık ve sonsuz olduğunu düşündüğüm o labirentten; düşünü izleyip, hayallerini takip edip, ipliğine tutuna tutuna çıktım. Şimdi bambaşka bir labirentin içindeyim. Meğer çıkış sandığım yeni bir başlangıçmış. Ancak bu labirentin duvarları çiçeklerle dolu, gökyüzü parçalı bulutlu ve mavisi sevdiğim adamın renginde. Yere göğe bir türlü sığdıramadığım ve nereye koyacağımı, kime vereceğimi bilemediğim sevgim meğer senin için dolanıyormuş kanımda kıpkırmızı. Bağımız fiziken kesilmiş olsa da, yeri vücudunda baki biliyorum. Görünmez ancak kırmızı ipliğini uzat yine bana, bir ucundan tutup dünyayı keşfedeyim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder