Yeni

Yanında dünyayı değiştireceğine inanmış,

Bir çocuk gibi hissettiğimden sebep,

Açıyorum kendimi sana.

İstem dışı hareketlerimde tüm söylenmemişleri ara.

Uçsuz bucaksız ve bir o kadar yeşil,

Yemyeşil bir çimenlik gibi kalbim.

Nefesin yettiği kadar, koş; koş isterim orada.

Kalbin fazla çarpsa da, olsun.

Belki sabah kahvelerinin yerine, gözlerimi koyup;

Taşikardinin bile önüne geçebiliriz.

Anlayacağın, ağaçlara ışıklar giydirip,

Yeni yıla hazırlanırken insanlar;

Bana bahar dünden geldi.

Söylesene, sımsıkı sarılıp bırakmamak hiç geldi mi aklına?

Bence tam mevsimindeyiz.

Aysel'in Cevabı

Gitmem!
Birden olacak tek şey ölümün mü sanıyorsun,
“Unutma her şey birdenbire oldu” der şair, mavi bile.
Yağmursa, geliyorsa o maviden, ıslanıveririz birdenbire biz de.
Ben yanlış masallarda dolanan bir Leyla gördüm düşümde,
Söyle, daha karanlık hangi uykuya yatabilirsin.


Gitmem!
Aydınlığım bundan çokça zaman önce kirlendi zaten,
Gölgen düştüğünde üzerime.
Şimdi çıplak bir ampul gibi rahatsız edici değil ışığım.
Şimdi çok daha anlamlıyım.
Islığınla çağırmam seni. Hem neden ıslık çalayım?
Bir akşam üstü bir şarkı çalar ve sen bana yollarsın.
O şarkının sözleriyle ben seni ararım.


Gitmem!
Bizi yanlış şehirlere götürecek rastgele trenlere binelim.
Ya ölürüz, ya yeneriz korkularımızı,
Ya da sokaklarca öpüşüp, yeniden yeşeririz.
Sen diye çektikçe nefesimi; büyüdü, büyüdü kocaman oldu yüreğim.
Bol duracak hiçbir acı bilmiyorum üzerinde.
Elbette, parmaklarımız birbirine geçtikçe,
Örülecek olan sevincimizi kuşanmayı yeğlerim.


Gitmem!
Ne sonbaharlar gördü şiirlerim, dalgalar da vardı rüzgarlarında.
Bırak kalkıp gitmeyi, yandı benim bütün gemilerim.
Küllerinden dalgakıranlar yaptım upuzun,
Yolcuysan da koruyacaklar seni.
Kulakların çınlıyorsa, iyiye yor,
Güzelim bir şiirde seni anıyorum demek ki.
Sakın başka bir şey getirme aklına.
Gitmem başımdan, sen bana göresin.

Üç

İlkokuldaydım. Sabahları okula giderken dilek tutardım. Plakalarının sonundaki sayıları aynı olan üç araba görürsem dileğim olacak diye. Dileklerim kimi zaman okulla, kimi zaman döndüğümde babaannemin hazırlayacağı yemeklerle, kimi zaman da akşam misafirliğe gelecek olan kişilerle ilgili olurdu. Üç bir umut, bir işaretti.

Bugün üç defa, farklı sebeplerle, burayı andım. Dileklerim gerçek olur mu bilmem ama iz bırakmak şart oldu. Eğer üç bir işaretse, bugün bu işareti iyiye yoruyorum.

İlkokul sabahlarında dilek dilediğim günlerde, okul çıkışlarıma; annem, babam, abim saydığım kuzenlerim veya sevdiğim -sevmeyi öğrendiğim- kişilerden biri gelirdi bazen. Ben dileğimi ve olmasını şart koştuğum üç plaka kuralını çoktan unutmuş olur ancak dileğim gerçekleşmişçesine sevinirdim.

Bugün gittiğim bambaşka bir okulda, sabah hangi düşle uyandığımı yine hatırlamadan, benzer hisleri taşıyabildiğimi görüp; dileğim gerçekleşmişçesine sevindim.

Yeniden merhaba; kara kaplım, kürkçü dükkanım, seslendiğim kuyum. İçi(n/m)i renklerle doldurma niyetindeyim. Aç kapını, hoş buldum.